คงมีเพียงท้องฟ้ามืดครึ้มกับแสงไฟสีส้มที่เป็นฉากอยู่รอบตัวผม

ผมใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการเดินจากป้อมพระสุเมรุ

ไปยังสะพานพระรามแปด พร้อมกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง



ฟุ๊ก  เป็นผู้หญิง

เธอเป็นเพื่อนของเพื่อนผมที่แนะนำให้รู้จักกันในงานแบกะดิน

ที่หน้าคณะศิลปกรรมศาสตร์เมื่อปลายปีที่แล้ว

เธอชอบอ่านหนังสือ ฟังเพลงที่คนอื่นไม่ฟังกัน

มีแนวคิดและการมองโลกที่น่าสนใจ


ผมโทรศัพท์ไปนัดเธอออกมาพบ

เมื่อรู้ว่าเธอและผม ฝึกงานและพักอยู่ห่างกันแค่สองสถานีรถไฟฟ้า

เราไม่เคยไปไหนด้วยกันมาก่อน

เธอกับผมไม่เคยคุยกันเกินสามประโยค

แต่เมื่อเราพบกันเมื่อค่ำ

บทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆที่เราสนใจ

ถูกแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกปากบนเส้นทางของรถไฟฟ้า



ผมเอ่ยปากชวนเธอไปถนนพระอาทิตย์

สถานที่ที่ผมมีความรู้สึกที่ดีด้วยมากที่สุด

เธอตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

พร้อมทั้งอาสาจะพาเป็นไกด์นำทางให้ด้วย


ระหว่างทาง เธอจะเล่าถึงหนังสือที่เธอชอบอ่าน

ซึ่งส่วนมาก เธออ่านหนังสือแนวเดียวกับผม

เพลงที่เธอฟัง คือเพลงที่ผมกำลังจะทดลองฟัง

ด้วยการเชื้อเชิญอย่างน่าหลงใหลในเสียงเพลงที่เธอมีอยู่


เราถึงถนนพระอาทิตย์

เดินลงไปที่ท่าเรือ

ค่ำแล้ว  มีเพียงแสงไฟที่สองลงบนแม่น้ำเจ้าพระยา

เธอหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวต่างๆของสถานที่ที่เธอเคยไป

แล้วก็ชักชวนผมให้ไปกับเธอด้วยกัน ถ้ามีโอกาส



ผมมองออกไปข้างนอก

เห็นสะพานพระรามแปดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

จึงชวนเธอเดินเท้าไปที่นั่นด้วยกัน

เธอไม่ลังเล สาวเท้าเดินข้างทางไปพร้อมๆกับผม


เราสองคนต่างถามคนนู้นคนนี้ เพื่อที่จะไปยังสะพานที่ว่า

จนในที่สุด

เท้าทั้งสี่ของเราก็เหยียบอยู่บนสะพาน

มีเพียงท้องฟ้ามืดครึ้มกับแสงไฟที่ส้มที่ส่องลงแม่น้ำ

เราสองคนมองออกไปข้างหน้า

มีตึกสูงเป็นฉากอยู่ไกลๆ


ผมหายใจเข้าและถอนหายใจออกยาวๆ

แลกเปลี่ยนสิ่งที่ทำให้มีชีวิตอยู่ต่ออย่างช้าๆ

เธอชวนผมไปปาย

ก่อนที่สถานที่นั้นจะมีความเจริญเดินทางเข้าไปถึง

ผมรับปาก ถ้าผมเก็บเงินได้สักก้อน

เราจะไปเที่ยวที่นั่นด้วยกัน


เราสองคนยืนคุยกับความเงียบกันสองต่อสอง

เธอหยิบหมากฝรั่งขึ้นมาเคี้ยวหลังสูบบุหรี่

เราสองคนแลกเปลี่ยนบทสนทนากันอยู่เหนือแม่น้ำ

เป็นบรรยากาศที่ทำให้ผมรู้สึกปลอดโปร่ง


ผมหนีออกจากความคิดของตัวเอง

ปล่อยให้มีที่ว่างสำหรับการรับรู้อะไรใหม่ๆ

พรุ่งนี้ เธอชวนผมไปดูหนังเรื่อง Once

ผมยังไม่ตอบตกลง

แต่จะโทรไปบอกเธอวันพรุ่งนี้


เราสองคนเดินลงจากสะพาน

โบกแท็กซี่แล้วนั่งรถไฟฟ้ากลับ

ผมขอบคุณเธอที่มาเป็นเพื่อนผมในวันนี้

ก่อนจะลาแล้วเดินออกจากรถไฟฟ้าก่อนเธอสองสถานี


เป็นช่วงเวลาสั้นๆ

แต่ก็ทำให้ผมมีความสุข

มากกว่าการอยู่คนเดียวในเมืองที่วุ่นวาย

แต่เต็มไปด้วยความเหงา

เช่นทุกวันนี้