ใ
เหลือเวลาน้อยลง
ใ
เข็มนาฬิกายังคงเดินทางไปพบกับตัวเลขต่างๆบนหน้าปัด
จากหนึ่งไป สอง สาม สี่ . . . จนถึงสิบสอง
แต่สิ่งที่เกิดขึ้น กลับถอยหลังย้อนกลับ
สี่ สาม สอง . . .
ใ
จนวันนึง มันอาจไม่เหลืออะไร . . อีกเลย
ใ
ผมมองเหม่อออกนอกกระจกรถ ที่มีเพื่อนผมกำลังขับอยู่
เสียงเพลงที่เปิดบนรถ ดึงความรู้สึกผมออกจากริมสองข้างทาง
ใครว่า เพลง ไม่มีผลต่อความรู้สึก
ทุกๆคำร้องที่ดังมาถึงโสตประสาท ถูกแปรเป็นภาพเกิดขึ้นบนจอสมอง
บวกกับความรู้สึกที่มีอยู่ข้างในตอนนี้. . .
ใ
" เฮ้ย นั่งนิ่งเป็นพระเอกเอ็มวีเลยมึง ! "
ใ
เสียงเพื่อนผมที่ขับรถอยู่ ดึงผมกลับมานั่งอยู่บนรถอีกครั้ง
หลังจากความเงียบ ทำให้มันรู้สึกแปลกใจ
ใ
" ป่าว ก็เพลงมันเพราะดี" ผมตอบกลับนิ่งๆ
ใ
เสียงไซเรนรถพยาบาลดังมาหลังคันรถ
เพื่อนผมหมุนพวงมาลัยเบี่ยงซ้าย ให้รถพยาบาลขับแซงหน้าไป
ความเร็วที่รถพยาบาลวิ่ง แข่งกับความเร็วของชีวิตบนคันรถ
ที่กำลังเหลือเวลาหายใจน้อยลง
จนบางครั้ง ก็ยังเร็วไม่พอ สำหรับใครบางคนที่โดยสารรถคันนั้น
ใ
โลกของใครบางคน ดูมีค่ามากขึ้น เมื่อรู้ว่าเวลาที่เหลืออยู่กับใครคนนั้น
เหลือน้อยลงทุกที
ใ
เช่นเดียวกับผม
ใ
เราให้ความสำคัญกับใครคนหนึ่งมากขึ้น
เมื่อเรารู้ว่า ช่วงเวลาของเราทั้งสอง
มี ไม่เท่ากัน
ใ
เสียงไซเรนที่ดังไปทั่ว
เหมือนเสียงนาฬิกาปลุก
ปลุกให้ตื่นมาพบกับความเป็นจริง
ที่ไม่มีใครหนีจากมันไปได้
ใ
ผมยังคงนั่งอยู่บนรถ เดินหน้ากลับมหาวิทยาลัย
หลังจากเสร็จงานจากที่ทำงาน
เสียงเพลงยังคงเดินหน้าต่อไปตามทำนองที่แต่งไว้
ผมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
ใ
เวลาของเราเหลือน้อยลงทุกที
ใ
เหลือสามร้อยหกสิบสามวันแล้วสินะ
ใ
